De pers over De negen levens van Dilan Yesilgöz:

‘Pegtel rekent af met de seksistische aanname dat Yesilgöz ‘zomaar’ VVD-leider werd. Ja, de partijtop wilde een vrouw. Maar de auteur laat zien dat Yesilgöz ook de karaktertrekken heeft die Mark Rutte en andere kopstukken zochten in een leider. Ze kan wonderlijk goed tegen publieke druk, is mediageniek en heeft gepeperde meningen. Ze moest een einde maken aan het ‘kleurloze’ tijdperk-Rutte, dat is gelukt. Maar het heeft de partij veel gekost: de VVD verloor twee Kamerverkiezingen en nam deel aan het mislukte kabinet-Schoof.’
- Liam van de Ven, NRC

‘Het ongeautoriseerde portret van historica Alies Pegtel van VVD-leider Dilan Yesilgöz is net zo omstreden als zijzelf. Dat komt ook door de vorm: het is geen klassieke biografie. Pegtel noemt het zelf ‘een geschiedschrijving van de actualiteit’ en dit genre, tussen journalistieke verslaggeving en historische beschrijving, laat zich niet zo eenvoudig vangen.’
- Ewout Klei, de Kanttekening

‘Hij is al bijna twee jaar weg uit het Torentje, maar nog altijd heeft Mark Rutte een dikke vinger in de Haagse pap. Dat ontdekte journalist Alies Pegtel tijdens de research voor haar boek De negen levens van Dilan Yesilgöz. De vrouw die in november de VVD-lijst aanvoerde bij de Tweede Kamerverkiezingen, komt naar voren als een persoonlijke protegé van de oud-premier.’
- Wilfred Scholten, Trouw

De pers over Marie, gravin van Bylandt:

‘De vervlogen wereld van Marie, gravin van Bylandt is een fijn boek dat veel te denken geeft over een wereld die voorbij is en over de vraag wie Marie, met haar vele capaciteiten en haar bijzondere, optimistische karakter, geweest zou zijn in onze tijd.’
- Erna van Kieven, Biografieportaal

‘Marie week af van de norm: ze is nooit getrouwd en dat lijkt een bewuste keuze. Ze was goed opgeleid en door haar vader van jongs af aan klaargestoomd om zijn erfgoed over te nemen, wat haar financieel onafhankelijk maakte. Ook kleedde Marie zich anders dan typische freules: ze droeg vaak mantelpakken met vestjes en stropdassen. Wel stak ze altijd haar haar op en droeg ze nooit een pantalon. Zo brak ze niet helemaal met de adellijke kringen en bleef ze binnen de lijntjes.’
- Maud Boot, Historisch Nieuwsblad

Knap hoe Alies Pegtel een even lezenswaardige als interessante biografie heeft gemaakt over het leven van Marie van Bylandt terwijl er feitelijk weinig echt persoonlijke documenten van haar bewaard zijn gebleven. Marie leefde op haar Haagse landgoed Oostduin dat haar als enigst kind toeviel na de dood van haar ouders Carel van Bylandt (1840-1902) en Sophie Alexandrine van der Staal van Piershill (1849-1891). Hier woonde zij temidden van een prachtig park, bloemen- en moestuin en met haar vele dieren. Een uitgebreide hofhouding waaraan zij zelf leiding gaf, hield haar aanzienlijke bezit in stand. Door allerlei verervingen bezat zij vele landerijen en een enorm vermogen.
- René Dessing, Stichting Kastelen, Buitenplaatsen, Landgoederen

‘Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ze door de Duitse bezetter van haar familielandgoed verdreven. In 1943 moest ze gedwongen verhuizen naar kasteel Warmelo in Twente. Na de oorlog wilde ze niet terugkeren naar haar landhuis waarin de Duitsers hadden gewoond. Ze liet het tot de grond toe afbreken, verkocht haar bezittingen en vertrok naar het Gooi. In 1945, op zeventigjarige leeftijd, kocht ze een villa aan de Neuhuysweg. ,,Ze wilde in Laren rust vinden. Marie vond het dorp ‘heerlijk’ en de omgeving buitengewoon aantrekkelijk en ‘pittoresk’. Ze leidde een zeer teruggetrokken leven. Zo nu en dan zagen de buren haar in gezelschap van een juffrouw schrijden door haar tuin.”’
- Rens Muller, Gooi en Eemlander

De pers over Zij in de geschiedenis:

'Pegtel stipt deze uitzonderlijke levens maar heel kort aan. Haar punt is dat de geschiedenis veel meer bijzondere, dappere en getalenteerde vrouwen kent dan wij op school hebben geleerd. Zij in de geschiedenis is allesbehalve een lijvig standaardwerk, en er zullen ongetwijfeld academische vakbroeders zijn die gruwen van de pamflettistische aanpak van Pegtel. Maar voor haar vakbroeders heeft ze dit boek niet geschreven.'
- Katja de Bruin, VPRO Gids

'In 140 pagina’s en klare taal raast ze door de geschiedenis, mét een seksebril op. Ze voert - her en der met ironie - honderden sterke of succesvolle vrouwen op die haar thema’s dichtbij brengen, van de #MeToo-beweging tot schrijfsters met mannelijk pseudoniem.'
- Ton de Lange, Noordhollands Dagblad

'Pegtel toont dat het #MeToo-debat en slutshaming eeuwenoude wortels hebben.'
- Mirjam Janssen, Historisch Nieuwsblad

De pers over Buitengewone vrouwen:

'Die zevenmijlslaarzen stellen Pegtel wel in staat om dé Nederlandse lus in de emancipatiedraden te ontwaren: het moederschapsideaal. Om zowel sociale, als religieuze en economische redenen blijkt de Nederlandse overheid 'de moeder de vrouw' systematisch te hebben bewierookt - ten koste, natuurlijk, van 'de bestuurder de vrouw' of 'de intellectueel de vrouw’.'
- Kim Schoof, het Parool

'Een beknopte biografie van Aletta Jacobs, pionierster en wegbereidster van het feminisme, wordt gevolgd door boeiende levensschetsen van andere universitair geschoolde vrouwen. Deze inspirerende levens worden door Pegtel gelardeerd met knappe, chronologisch opgebouwde, cultuurhistorische essays die uiterst pijnlijk duidelijk maken hoe kort het nog maar geleden is dat vrouwen handelingsonbekwaam werden bij het aangaan van de huwelijkse staat, dat vrouwen niet mochten stemmen, dat vrouwen moesten stoppen met werken zodra ze trouwden, dat vrouwen niet hóórden door te leren...'
- Marjan Maandag, comcol.nl

De pers over Haya van Someren-Downer, liberaal activiste:

'Intrigerend portret dat terecht aandacht besteedt aan NSB-verleden van het gezin Downer.'
- Paul van der Steen, Trouw

'Het goed geschreven boek geeft voor de rest een geweldig inzicht in de VVD van de jaren zestig en zeventig en het boeiende emancipatieproces dat zich in de politieke mannenwereld bij een zelfverzekerde vrouw voltrok.'
- Mark Kranenburg, NRC Handelsblad

'Vergeten feministe Haya was in 1953 een van de eerste vrouwen die een baan kreeg bij de Telegraaf. Ze was aangenomen om voor de pagina Vrouw artikelen over ballet en uiterlijk te schrijven, maar leerde lezeressen liever dat er meer was dan het huishouden.'
- Marion van Es, de Telegraaf

'De auteur verdient een compliment voor haar boeiende biografie.'
- Wim Couwenberg, Civis Mundi

'De auteur is er in geslaagd een boek te schrijven dat niet alleen de historie recht doet, maar dat ook vol empathie wijst op de last die Van Someren moedig droeg als "kind van foute ouders".’
- Marianne Janssen, LeesKost

'In de eerst vijftig pagina’s van het boek beschrijft ze de oorlog uitvoerig. Dat kan niet anders, dat deel gaat immers over de jeugdjaren, de oorlog en de naoorlog.'
- Chris van der Heijden, de Groene Amsterdammer

'In NRC Handelsblad concludeerde recensent Mark Kranenburg dat Pegtel te nadrukkelijk een verklaring voor Haya’s handelen zoekt in het NSB-verleden van de ouders. Het boek zou erdoor worden overheerst. De opdrachtgevers bij de VVD vonden dit in navolging van Haya’s zoon eveneens en meenden dat te veel aandacht uitging naar deze zwarte bladzijde uit Haya’s privéleven. Deze kritiek is in mijn ogen niet terecht. Sterker nog, Pegtel had haar zoektocht veel stelliger kunnen besluiten, daar Haya zelf in een interview inzicht heeft gegeven in haar drijfveren. Op basis daarvan is de voorzichtige aanname van Pegtel dat Haya’s keuze voor het liberalisme, en de felheid waarmee ze somtijds de vrijheid (van geweten) verdedigde, heel plausibel te noemen.'
- Fleur de Beaufort, de Teldersstichting